Gajewo

Krzywda Rumunii

magda — Wed, 31 Jul 2019 15:47:15 +0000

Media w Europie obiegła niedawno informacja, że podczas kolejnych prac archeologicznych na terenie Rumunii, a dokładniej gminy Popricani, odnaleziono masowy grób osób zamordowanych podczas II wojny światowej. Znów wrócił temat pogromu rumuńskich Żydów przez wojska rumuńskie oraz bolesna karta z historii tego kraju została przywołana.
Badacze natrafili na zbiorową mogiłę, w której pochowano co najmniej ciał. Najmłodsza z ofiar miała zaledwie 2 latka. Wśród ciał było dwanaścioro dzieci. Uważa się, że były to ofiary Holokaustu, z którego Rumunia jako państwo sojusznicze III Rzeszy musiało się wywiązać. Jak wskazują naukowcy, z rąk rumuńskiego wojska w gminie Popricani zginęło ponad sto osób. Większości ofiar nie udało się do tej pory odnaleźć. To drugi największy masowy grób w tej części Rumunii. W 2010 roku odkryto w pobliskim lesie mogiłę szesnastu osób. Naoczni świadkowie wspominali, że w tej okolicy pochowano właśnie ponad sto osób dorosłych i dzieci. Informacje te ujawnił Narodowy Instytut Studiów nad Zagładą Elie Wiesela w Rumunii. W tej sprawie przeprowadzono w 2014 roku śledztwo, które wykazało, że w działaniach mających na celu likwidację osób pochodzenia żydowskiego, mogło zginąć nawet piętnaście tysięcy ludzi, w tym ginęli w obozach pracy czy masowych egzekucjach.
Rumunia podczas II wojny światowej na początku chciała zachować neutralność, jednak już w czerwcu 1941 roku przyłączyła się do państw Osi, czyli III Rzeszy, Japonii i Włoch. Taką decyzję podjął Ion Antonescu. Król Michał I przeprowadził w 1944 roku udany zamach stanu, w wyniku którego Rumunia dostała się pod kontrolę Armii Czerwonej oraz stała się sojusznikiem Aliantów.
Zanim to się jednak wydarzyło, w kwietniu 1939 roku Francja i Wielka Brytania miały zagwarantować niezawisłość Rumunii w ewentualnym konflikcie zbrojnym. Kolejnym państwem, które miało potwierdzić neutralność Rumunii miał być ZSRR, ale ten nie zgodził się na to, ponieważ rząd rumuński nie zgodził się na przemarsz wojsk czerwonoarmistów przez swoje terytorium. 23 sierpnia 1939 roku w pakcie Ribbentrop-Mołotow ZSRR zagwarantowała sobie prawa do zajęcia Besarabii. Kiedy wybuchła wojna z Polską, Rumunia wciąż starała się utrzymać swoją neutralność. Niestety, po klęsce Francji oraz Wielkiej Brytanii, przyszedł czas i na Rumunię, która nie miała już sojuszników w utrzymaniu swego statusu. Pomimo wszelkich starań króla Karola II, w 1940 roku Rumunia utraciła część swojego terytorium na wschodzi i na zachodzie. Nowy rząd pod przewodnictwem Iona Antonescu przejął władzę, wymusił abdykację króla na rzecz jego syna, Michała I. Przystąpienie Rumunii do państw Osi dało Antonescu władzę dyktatorską. W listopadzie 1940 roku ogłoszono podpisanie aktu o przystąpieniu Rumunii do paktu trzech. Legalnie rozpoczęto Holokaust w Rumunii.

Żołnierze Wehrmachtu jako króliki doświadczalne

magda — Sun, 30 Jun 2019 07:30:13 +0000

Wojna nie jest łatwym doświadczeniem zarówno dla agresora, jak i atakowanego. I choć to może dziwnie zabrzmieć, niemieccy naukowcy współpracując z najwyższymi hierarchami wojskowymi, faszerowali swoich żołnierzy Wehrmachtu specyfikiem zawierającym amfetaminę. Po co? By się nie bali, by byli odważniejsi, pewniejsi siebie i bardziej bezwzględni. Tego wymaga się od idealnego żołnierza. Żołnierza, który ma przeprowadzić Blitzkrieg czyli wojnę błyskawiczną.
Żeby zrozumieć co się działo z żołnierzami Wehrmachtu podczas walk, trzeba sięgnąć do roku 1938, kiedy to na rynek niemiecki trafił lek o nazwie Pervitin. Jego producentem była firma Temmler-Werke. W składzie leku znajdowały się 3 miligramy metaamfetaminy. Otto Ranke dostrzegł stymulujące właściwości tego specyfiku, a jako dyrektor Instytutu Fizjologii Ogólnej i Obronnej Berlińskiej Akademii Medycyny Wojskowej, postanowił rozpocząć pracę nad tymże lekiem. Zaobserwowano, iż amfetamina wzmacniała zdolności fizyczne, w tym odporność na zmęczenie i senność, wzmacniała pewność siebie i odwagę, a przecież taki żołnierz powinien być. Niezwyciężony. Szybko więc rozpoczęła się współpraca wojska z nauką. Powstała „pigułka ataku”, którą żołnierze mieli zażywać przed atakami, działaniami ofensywnymi. Wojsko zostało zaopatrzone przez Temmlera w 1939 roku w prawie 29 milionów tabletek. To właśnie ten specyfik był podawany żołnierzom Wehrmachtu podczas ataku na Polskę.
W roku 1940 dostępne były już pierwsze wnioski ze stosowania Pervitinu przez żołnierzy. Dowódca wojsk lądowych Walther von Brauchitsch zalecił stosowanie powyższego leku dla oddziałów, które są senne, zmęczone i bez siły. Wskazywał, iż lek ten świetnie sprawdził się w kampanii polskiej, zatem zostaje on dołączony do środków sanitarnych, stanowiących wyposażenie oddziału. Szczytowe zażycie Pervitinu przypadło na rok 1940. Wówczas zjedzono aż 35 milionów pigułek. To pokazało, że przemysł farmakologiczny dościgał w znaczeniu przemysł zbrojny.
Jednak trzeba pamiętać, że Pervitin zawierał narkotyk i choć był on w małej dawce, uzależniał tak samo. Żołnierze prosili o większe dawki, a kiedy nie dostawali, kombinowali lek na własną rękę. Dowódcy zaczęli dostrzegać inne skutki uboczne, jak choćby kac amfetaminowy, niewydolność krążeniowa czy niesubordynacja. Raportowano problemy. Wojsko więc próbowało objąć dystrybucję leku większą kontrolą. Nie wiele to jednak dało. Zaobserwowano zwiększenie zużycia leku podczas walki na terenie ZSRR. Nic dziwnego, obcy teren, trudne warunki (sroga zima) i coraz mniejsza wiara w zwycięstwo powodowały, iż żołnierze garściami zażywali specyfik. Jeden z nich pisał we wspomnieniach, że wszyscy go brali, bo uspokajał, zobojętniał i dawał poczucie siły.

Psychoanaliza Adolfa Hitlera

magda — Fri, 31 May 2019 20:39:32 +0000

W 1943 roku na zlecenie CIA najlepsi specjaliści z Harvardu ustalili przepis na wychowanie zbrodniarza wojennego. Uczynili to przy okazji, gdyż dostali zadanie, aby na podstawie szczątków informacji, jakie mieli o Adolfie Hitlerze dokonać jego psychoanalizy. Zleceniodawcy chcieli wiedzieć, co motywuje Hitlera, czego się boi, co go denerwuje i przewidzieć jego dalsze decyzje. Nigdy wcześniej nie prowadzono takiej psychoanalizy, ale udało się to analitykom z Harvardu doskonale, choć mieli tylko zdjęcia, nagrania filmowe, wywiad z lekarzem rodzinnym rodziny Adolfa i wywiad ze znajomym siostrzenicy Adolfa. Przewidzieli zachowania Hitlera po tym, jak zaczął przegrywać, od coraz większych napadów wściekłości, prób zamachu na niego, przez ograniczenie wystąpień publicznych, aż po samobójstwo.
Hitler wychowywał się w rodzinie ubogiej. Bał się sadystycznego, zapijaczonego ojca, co pchało go w ręce nadopiekuńczej matki. Adolf kochał swoją matkę i nienawidził ojca. Sadystyczny ojciec mógł wywołać u Adolfa niskie poczucie własnej wartości i przeróżne lęki.
W psychice Adolfa występowały sprzeczności, gdyż z jednej strony był lękliwy a z drugiej strony wydawał się niesamowicie pewny siebie.
Dwaj bracia Adolfa zmarli w młodym wieku, jedynie on z męskiej części rodzeństwa przeżył. Tym bardziej wzmacniało to nadopiekuńczość jego matki a w nim samym mogło powodować podświadome przekonanie, że czuwa nad nim jakaś opatrzność. To mogło powodować ową pewność siebie.
Matka Adolfa miała obsesję na punkcie czystości. Stąd psychoanalitycy wywnioskowali, że Adolf w dzieciństwie mógł mieć trudności z nauką korzystania z toalety, ze względu na surowe podejście matki do kwestii czystości, co mogło przerodzić się później w skłonności sadystyczne i skupienie na sprawach analnych. Jakkolwiek początkowo oceniali, że Hitler sprawia wrażenie osoby aseksualnej, co potwierdzało się w późniejszych relacjach, że najprawdopodobniej nigdy nie współżył ze swoją kochanką i ostatecznie żoną Ewą Braun, to na podstawie relacji jednego ze świadków ustalono, że Adolf w specyficzny sposób wykorzystywał seksualnie swoją siostrzenicę. Mianowicie, rzekomo podniecało go, gdy oddawała na niego mocz. Trudno wypowiadać się, co do wiarygodności relacji świadka, ale pasowała ona psychoanalitykom do układanki. Jednocześnie związek z tym miał fakt, że Hitler miał lęk przed różnymi popularnymi wówczas chorobami wenerycznymi, takimi jak syfilis, któremu poświęcił jeden rozdział w Mein Kampf.
Adolf miał mnóstwo zakamuflowanych słabości i lęków i wolę ich przezwyciężania. Hitlera napędzała polityka, miał kompleks mesjasza. Rzeczywiście wierzył, że jest wybrańcem, który ma zbawić świat. Uważał się za osobę równą Chrystusowi, tyle że nie podzielał etyki chrześcijańskiej, lecz kreował się na wojownika. To była jedna z podstaw jego walki z Żydami. Wewnętrznie był jednak człowiekiem pustym, zlęknionym. Gdy Niemcy zaczęły przegrywać wojnę, nie mógł tego znieść, a jednocześnie miał wolę walczyć do końca. Zawiódł się na narodzie Niemieckim, uważał, że jeśli nie może wygrać, to zasługuje na zagładę. Na podstawie raportu analityków z Harvardu, amerykanie wiedzieli, że dopóki Hitler żyje, nie ma możliwości zakończenia wojny poprzez ułożenie się z Niemcami. Tylko śmierć Hitlera lub totalna zagłada Rzeszy mogła wojnę zakończyć.
Psychoanaliza Hitlera zapoczątkowała w CIA badania nad psychoanalizą wszystkich najważniejszym przywódców światowych. Amerykanie rozkładają każdego ważnego przywódcę na czynniki pierwsze aż po dziś dzień.

Wilczy Szaniec będzie zrekonstruowany!

magda — Tue, 30 Apr 2019 20:28:03 +0000

Wilczy Szaniec jest sporą atrakcją dla turystów odwiedzających Warmię i Mazury. Niestety, oprócz ruin betonowych konstrukcji, niewiele jest tam do zobaczenia. Wartość edukacyjną niesie zwiedzanie tego miejsca z przewodnikiem, który opowiada o historii Wilczego Szańca, o słynnym zamachu na Hitlera oraz o zdobyciu i zniszczeniu tajnej kwatery Fuhrera. Przy większości ruin można odnaleźć tabliczki z informacjami, jednak żadna nie daje poglądu na to, jak ten kompleks wyglądał, gdy nie porastał go mech, nie utrudniał zwiedzania gruz, a budynki stały prosto. To ma się jednak zmienić, bowiem podjęto decyzję o jego rekonstrukcji.
W pierwszej kolejności zrekonstruowana ma być sala narad sytuacyjnych, w której 22 lipca 1944 roku doszło do nieudanego zamachu na Adolfa Hitlera. Za zamachem stał pułkownik Claus Schenk hrabia von Stauffenberg. Wniósł on teczkę z bombą do sali narad i położył ją obok Hitlera. Niestety, podczas spotkania została ona przełożona w dalsze miejsce. Kiedy bomba wybuchła zabiła czterech uczestników narady, jednak sam Hitler odniósł tylko niegroźne obrażenia. Szybko wykryto sprawcę, który został aresztowany i stracony. Samo pomieszczenie ucierpiało dość mocno, jednak ze względu na mocną konstrukcję, całość się zachowała w całkiem dobrym stanie. W tym roku mija 75 rocznica tych wydarzeń. W związku z tym władze Wilczego Szańca zadecydowały o odbudowie tego baraku. Ma zostać odtworzony jego kształt oraz wystrój wnętrza, jaki panował tamtego dnia, przed wybuchem bomby. Wokół stołu, na którym leżały mapy, mają zostać stawione manekiny naturalnej, ludzkiej wielkości. Będą to uczestnicy tejże feralnej narady. Celem rekonstrukcji ma być uzyskanie wrażenia odwiedzających, że są naocznymi świadkami spotkania.
Cały kompleks tajnych bunkrów Hitlera został wysadzony w powietrze w styczniu 1945 roku przez niemieckich saperów zanim Armia Czerwona zajęła te tereny. Na terenie tej kwatery znajdowało się około pięćdziesięciu budynków i pomieszczeń koszarowych, dwa lotniska, stacja kolejowa oraz stanowiska artylerii przeciwlotniczej. Na stałe stacjonowało tam około dwóch tysięcy osób. Hitelr, Martin Bormann, jego sekretarz, oraz Hermann Goering, dowódca Luftwaffe, mieli własne bunkry. Oddzielny bunkier przeznaczony był dla oficjalnych przedstawicieli państw sojuszników hitlerowskich Niemiec. Gościli w nim m.in Benito Mussolini i Pierre Laval, szef rządu Vichy.
Dzisiaj Wilczy Szaniec odwiedza około 300 tysięcy turystów z Polski i z zagranicy. Jednak za wiele nie ma tu co zwiedzać, ponieważ pozostałości to gruz i mech. Dlatego władze chcą odbudować to miejsce. Podniesienie jego atrakcyjności turystycznej poprzez przywrócenie znaczenia historycznego, rekonstrukcję budynków, odpowiednie tablice informacyjne ma przyciągnąć jeszcze więcej odwiedzających. Rekonstrukcja bunkru z salą narad jest pierwszym krokiem. W dalszej kolejności w koszarach wojskowych ma zostać otworzony hotel dla turystów, sala konferencyjna.

W Polsce Hitler-renty także są pobierane?

magda — Fri, 15 Mar 2019 10:37:13 +0000

Niedawno Parlament Belgii zajął się sprawą otrzymywania rent przez belgijskich obywateli, którzy podczas II wojny światowej kolaborowali z nazistami. Jak się okazało, wciąż niespełna 20 osób pobiera świadczenia pieniężne przeznaczone dla tych, którzy podczas II wojny światowej przysięgli wierność, lojalność i posłuszeństwo Führerowi i III Rzeszy. Oburzenie opinii publicznej jest tym większe, że ofiary reżimy Hitlera nie otrzymały odpowiednich rekompensat za doznane krzywdy. Tymczasem ci, którzy współpracowali z najbardziej zbrodniczym systemem w Europie, wciąż są przez rząd niemiecki dotowani.
Skandal rozlał się już na całą Europę. Jak się okazuje, świadczeniobiorcy tych „skalanych” pieniędzy znajdują się także we Francji, Wielkiej Brytanii, Słowenii, Austrii czy w Polsce. Renty są bowiem wypłacane na podstawie dekretu, pod którym osobiście podpisał się Adolf Hitler w 1941 roku. Mają one zapewniać wdzięczność III Rzeszy za lojalność i wierność. Świadczenia ponoć sięgają od 435 euro do nawet 1275 euro miesięcznie. Otrzymują je ci, którzy doznali ubytku na zdrowiu w czasie służby III Rzeszy w takich formacjach jak Wehrmacht czy „inne organizacje wojskowe”. Tematem zainteresowała się niemiecka prasa. „Bild Zeitung” w określeniu „inne organizacje wojskowe” dostrzega także Waffen-SS, która przecież została podporządkowana siłom zbrojnym Rzeszy. Ustawa nie obejmuje jednak reszty SS, które były ramieniem zbrojnym NSDAP. Nie mogą otrzymywać świadczeń ci, którzy w czasie wojny dopuścili się zbrodni wojennych. Jednak, jak podkreśla ekspert od III Rzeszy, belgijski historyk Christophe Brull, w latach pięćdziesiątych XX wieku, kiedy to wszyscy uzyskiwali prawo do renty, nie sprawdzono tej przesłanki, zatem możliwe jest, że i zbrodniarze wojenni korzystają z pieniędzy wypłacanych.
Skala zjawiska wcale nie jest mała, bowiem jak podaje „Bild”, w Niemczech z tej Hitler-renty korzysta aż 66 tysięcy osób, a poza Niemcami jest to 2033 osób. Polacy stanowią największą grupę świadczeniobiorców spoza RFN. Na liście znaleźli się także Słoweńcy (184 osoby), Austriacy (101), Czesi (94), Chorwaci (71), Francuzi (54), Węgrzy (48), Brytyjczycy (34) oraz Belgowie (18). Do świadczeń mają także prawo dzieci i wnukowie poszkodowanych żołnierzy. Niemcy jednak zaczynają coś robić. Od 2008 roku rząd dał prawo poszczególnym landom na wstrzymanie wypłacania świadczeń, jeśli zaistnieją powody etyczne. Ministerstwo Pracy w Berlinie wskazało, że do 2017 roku wstrzymano wypłacanie świadczeń zaledwie 99 osobom.
Ustalenie tożsamości świadczeniobiorców jest trudne, bowiem niemiecka polityka ochrony danych osobowych jest dość restrykcyjna. Jednak już rząd Francji czy Belgii oświadczył, że wystąpi do rządu RFN w celu ustalenia tożsamości tychże świadczeniobiorców. Czy rząd polski pójdzie w ich ślady, tego na razie nie wiadomo.

Świadczenia dla kolaborantów

magda — Sun, 24 Feb 2019 10:36:01 +0000

Niedawno świat usłyszał o czymś, co może szokować. Według Komitetu ds. Stosunków Zagranicznych belgijskiego parlamentu, wciąż są wypłacane świadczenia pieniężne dla kolaborujących z III Rzeszą Belgów. Chodzi oczywiście o czasy II wojny światowej, kiedy to każdy informator i współpracownik III Rzeszy był dla nazistów cenny. Jak się okazuje, do dnia dzisiejszego Niemcy wypłacają pieniądze za „wierność, lojalność i posłuszeństwo” wobec III Rzeszy. Sprawa jest dość bulwersująca.
Belgijski parlament wydał rezolucję w sprawie owych świadczeń, które otrzymują Belgowie, którzy współpracowali z władzami Trzeciej Rzeszy podczas II wojny światowej. W marcu 2019 roku owa rezolucja zostanie poddana w parlamencie pod głosowanie, choć jego wynik jest raczej przesądzony. Sprawę nagłośniła belgijska gazeta „De Morgen”, która wytropiła całą kuriozalną sytuację. Według jej informacji, niemieckie państwo wciąż płaci aż 27 osobom świadczenia, które nie podlegają ani opodatkowaniu, ani zwrotowi, a nawet nie są nigdzie odnotowywane. Wszystkie dane świadczeniobiorców są bowiem tajne, podobnie jak kwoty świadczeń. Stąd rezolucja parlamentu Belgii zaproponowana przez Komitet ds. Stosunków Zagranicznych. Zgodnie z jej treścią parlament belgijski wzywa rząd tego kraju, by natychmiast zajął się tą sprawą poprzez skłonienie Niemiec do zaprzestania wypłacania tych pieniędzy. Zgodnie z rezolucją są to bowiem świadczenia nieuczciwe i nieopodatkowane. W dokumencie wskazano na niesprawiedliwość tychże świadczeń, która kontrastuje z brakiem wsparcia ze strony Niemiec wobec ofiar nazizmu w Belgii.
Trzeba pamiętać, że w każdym z krajów objętych działaniami wojennymi znajdowali się ludzie, którzy wchodzili we współpracę z morderczym reżimem. Nie zawsze działo się to z ich woli, czasem byli do tego po prostu zmuszani, jednak skala współpracy wcale nie była mała. W Belgii około osiemdziesiąt tysięcy Belgów zostało po wojnie skazanych za współpracę z SS lub skazanych za dokonanie przestępstw wojennych. Współpraca z administracją III Rzeszy mogła się w tych trudnych latach po prostu opłacać, a może nawet i uratowała komuś życie. Wiele z tych osób, które zostały skazane, skorzystała z wielu dekretów Adolfa Hitlera, jak choćby otrzymanie niemieckiego obywatelstwa czy prawo do wojennej emerytury.
„De Morgen” twierdzi także, że lista osób, które pobierają takie świadczenie znana jest niemieckiemu ambasadorowi. Natychmiast po ukazaniu się artykułu, do sprawy odniósł się Minister Pracy i Spraw Socjalnych Niemiec, który w oświadczeniu poinformował, że żadne świadczenia nie są wypłacane dawnym członkom SS. Komitet jednak uważa, że podobna sytuacja ma miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie żyją niemieccy świadczeniobiorcy.

Fakty i mity o śmierci Hitlera

magda — Thu, 31 Jan 2019 20:45:31 +0000

W oficjalnych komunikatach przedstawiono informację, że 30 kwietnia 1945 roku o godzinie 15:30 Adolf Hitler i jego żona popełnili samobójstwo. W liście Hitler napisał, że on i jego żona nie zamierzają ponosić wstydu upadku i kapitulacji III Rzeszy, zatem popełnią samobójstwo. Jego życzeniem było natychmiastowe spalenie zwłok w miejscu, gdzie Fuehrer spędził ostatnich dwanaście lat na pracy, czy jak to sam ujął, na służbie narodowi. Jednak wielu fascynatów historię III Rzeszy wątpili w rzeczywistą śmierć Hitlera. W okół tego zdarzenia narosło wiele legend i mitów. Co jest prawdą, a co mitem związanym z życiem i śmiercią Hitlera?
Faktem jest, że Hitler i jego żona, Ewa Braun, przebywali 30 kwietnia 1945 roku w Berlinie, w bunkrze w Berlinie. Na wieść o wkroczeniu Armii Czerwonej do Berlina, o tym, że w zasadzie wojna jest przegrana, przywódca III Rzeszy nie wytrzymuje i odbiera sobie życie. Faktem jest, że do bunkru wkraczają żołnierze radzieccy. Po tym rozpoczynają się spekulacje. To Rosjanie znajdują ciała. Co się z nimi dzieje? Gdzie trafiają? To już pole do spekulacji. Ponoć Rosjanie zabierają je do Moskwy. Czy rzeczywiście tak się stało? A może Hitler i jego żona przeżyli, weszli w układ z Armią Czerwoną w zamian za zgromadzone złoto.
Według niemieckich korespondentów wojennych, Hitler zjadł obiad w gronie najbliższych, po czym odprawia gości. Przez chwilę pozostają sami, on z żoną. Później wychodzą, aby pożegnać się z gośćmi. To ceremonia pożegnalna. Po uścisku dłoni, wycofują się do swojego pokoju. Goście zostają pod drzwiami wyczekując strzału. Pada tylko jeden. Cisza. Goście wchodzą do pokoju. Zastają ciało Hitlera na tapczanie. Strzelił sobie w usta. Ewa leży również na łóżku. Jej rewolwer nie wystrzelił. Zażyła truciznę. Zegar wskazał 15:30. Dwóch esesmanów zabiera ciała Hitlera i Braun do ogrodu, gdzie oblane zostają benzyną i podpalone. Wszyscy zachowują baczność, oddając hołd małżeństwu.
Z kolei radziecki korespondent nadaje, że gdy Armia Czerwona wchodzi do Kancelarii Rzeszy, znajdują dwa zwęglone ciała leżące w ogrodzie. Nie można ich zidentyfikować. Dopiero badania ciał i porównanie ich z kartą dentystyczną Fuehrera pozwala stwierdzić, że to jest jego ciało.
Tymczasem co jakiś czas w prasie pojawiają się informacje, że Hitler przeżył wojnę i spokojnie żyje sobie w Argentynie lub innym kraju Ameryki Południowej. Kilka razy pojawiła się informacja, że jakiś starszy mężczyzna twierdzi, że nazywa się Adolf Hitler. Każde takie doniesienie jest badane i sprawdzane pod kątem ich wiarygodności. Jednak jeszcze nigdy nie potwierdzono autentyczności wyznań tychże gentlemanów. Zatem czy to możliwe, aby Hitler wszedł w układ nie tylko ze swoimi współpracownikami, ale i z przedstawicielami Armii Czerwonej? W końcu miał im wiele do zaoferowania, zwłaszcza łupów wojennych w postaci zgromadzonych drogocennych dzieł sztuki, złota i pieniędzy.

Skarby ukryte na Dolnym Śląsku

magda — Mon, 31 Dec 2018 11:14:04 +0000

O tym, że podczas II wojny światowej hitlerowcy rabowali dzieła sztuki i je albo wywozili, albo ukrywali, wszyscy wiedzą. Są to potwierdzone fakty. Gorzej już z miejscem ewentualnego ukrycia ważnych dzieł sztuki, a nawet historycznych mebli, arrasów i wielu innych cennych przedmiotów. Nie bardzo także wiadomo dokąd wywożone były skradzione przedmioty. Wielu badaczy wskazuje kraje Ameryki Południowej, inni twierdzą, że znajdują się one w skarbcach szwajcarskich banków, a jeszcze inni dopatrują się ukrycia ich w tunelach, jaskiniach czy na dnie jezior. Pasjonatem i tropicielem cennych obrazów skradzionych przez żołnierzy Adolfa Hitlera jest Witold Mosiołek, który za zgodą konserwatora zabytków poszukuje właśnie miejsca ukrycia dzieł sztuki. Teraz na celowniku tego „detektywa” jest kościół na Dolnym Śląsku.
Witold Mosiołek tropi skarby, a dokładniej obrazy, ukryte przez Hansa Franka, bliskiego współpracownika Adolfa Hitlera. Źródła historyczne, znane większości badaczy II wojny światowej, wyraźnie mówią o Dolnym Śląsku jako o punkcie, gdzie gromadzono zrabowane artefakty. Mosiołek w liście do ministra kultury wskazuje, że wiele źródeł historycznych mówi o kościele w Sichowie jako miejscu możliwego ukrycia cennych obrazów. W kościele tym w czasie wojny Niemcy zgromadzili m.in. wywiezione z Wawelu zabytki. Zatem istnieje szansa, że ukryto tam także inne, zrabowane cenne obrazy.Zabytki z Wawelu znalazły się w 1944 roku w willi Manfreda Richthofenaw Sichowie.
Armia Czerwona zajmując Lwów wywołała u Hansa Franka strach. Wysłał więc on swojego pracownika dr Wilhelma Palezieux na Dolny Śląsk. Te wybrał cztery pałace jako miejsca docelowe dla ukrycia zrabowanych dzieł sztuki. Dlatego właśnie Mosiołek wybrał te okolice na obszar swoich poszukiwań. Jak wykazał w liście do ministra kultury, w wybranym pałacyku pojawiało się wielu zaufanych współpracowników Franka, w tym jest adiunkt. Gościł tam także konserwator zabytków Guenther Grundmann, który miał wszystko zabezpieczyć.
Witold Mosiołek jest przekonany, iż wyniki analizy korespondencji Franka z podwładnymi jasno dają do zrozumienia, że w Sichowie czeka na odkrycie skarb. Docelowym miejscem transportu dzieł sztuki miała być posiadłość Franka w Neuhaus w Bawarii. To szmat drogi, którą miałyby pokonać. Bez odpowiedniego ich zabezpieczenia, część dzieł mogłoby jej nie przetrwać. Dlatego Mosionek uważa, że na plebanii albo w kościele w Słupie mogą być nadal ukryte cenne przedmioty.
Czy te poszukiwania przyniosą upragnione rezultaty, czas pokaże. Faktem jest, że gdzieś na terenie Polski czeka na odkrycie jeszcze wiele zaginionych dzieł sztuki, zrabowanych przez zarówno Niemców jak i Rosjan podczas II wojny światowej.

Gdyby Hitler nie doszedł do władzy…

magda — Fri, 30 Nov 2018 22:13:26 +0000

Bezrobocie, bieda, chaos polityczny, niemiecka armia pośmiewiskiem Europy. Gdyby Hitler nie doszedł do władzy i nie powstałaby III Rzesza. Upokorzone traktatem wersalskim Niemcy podnosiłyby się z kolan ale dużo wolniej. Narzucony śmieszny, jak na warunki lat dwudziestych i trzydziestych ubiegłego wieku limit liczebności armii, 100 tysięcy, powodowałby, że Polska przy Niemcach byłaby militarną potęga. Triki, niejednokrotnie zbrodnicze, dzięki którym Hitler wraz z NSDAP doszli do władzy, nie musiałyby się zdarzyć. Więc Niemcy pozostałyby krajem chaotycznej demokracji.
Czy byłaby to dobra alternatywa dla Polski? Niewątpliwie. Zamiast dwóch potęg u swych granic Polska miałaby tylko jedną – ZSRR ze Stalinem na czele. Nie jest wcale takie pewne, czy Polacy potrafiliby powtórzyć „Cud nad Wisłą”. Bez wątpienia w takiej alternatywnej rzeczywistości ZSRR dalej kierowałoby się agendą eksportu czerwonej rewolucji na zachód, a na drodze stałaby Polska. Sowieci potrzebowaliby na pokonanie Polski zdecydowanie więcej wysiłku, niż później na pokonanie Niemiec, a dobrze wiemy, że Rosjanie na wojnie nie liczą się ze stratami ludzkimi. Nie wiadomo jakie byłoby nastawienie Zachodnich mocarstw do komunistów. Czy chętniej by wsparli realnie Polskę w walce z ZSRR, niż z nazistowskimi Niemcami. Z jednej strony Brytyjczycy i Francuzi, w realnej historii szli na ustępstwa wobec Niemiec licząc na to, że w końcu ich ułagodzą. Natomiast Sowieci dążyliby zwycięstwa gotowi za nie zapłacić wysoką cenę i nic nie byłoby w stanie ich zaspokoić. Zachodnie mocarstwa rozumiały nacjonalistyczną motywację Niemców. Co innego zrozumienie motywów Sowietów. Z drugiej jednak strony znane jest zjawisko tzw. „użytecznych idiotów” na Zachodzie, czyli osób, które naiwnie wierzyły propagandzie radzieckiej. Działała również komunistyczna międzynarodówka. Zauważmy, że Sowieci eksportowali rewolucję nie tylko poprzez akcję zbrojną, ale propagandę i swoich agentów wpływu. Były to w szczególności partie komunistyczne. Sowieci to prekursorzy obecnie popularnej wojny hybrydowej. W konsekwencji nie jest pewne, czy w starciu z Sowietami Polska mogłaby liczyć na wsparcie. Wszystko zależałoby od bieżącej sytuacji politycznej w krajach zachodnich. W takiej jednak sytuacji mogłaby mieć sens koncepcja Międzymorza. W Rumunii, na Węgrzech do komunistów nie podchodzono z entuzjazmem. Podobnie w monarchistycznej, dyktatorsko rządzonej Jugosławii. Do tego potencjalnym sojusznikiem mogłyby być faszystowskie Włochy.
Do starcia Polski z Sowietami mogłoby również dojść później niż w 1939 roku. Obowiązywałby pewnie jakiś pakt o nieagresji z ZSRR. Naiwnym jednak ten, kto liczyłby, że Sowieci dotrzymaliby traktatów. Wojna Polski z Sowietami byłaby w takim wariancie trudna do uniknięcia.
Gdyby Hitler nie doszedł do władzy przypuszczalnie nie doszłoby do holokaustu milionów Żydów. Nie oznaczałoby to jednak braku ryzyka wybuchu II wojny światowej i powstania Związku Socjalistycznych Republik Eurazjatyckich ze stolicą w Moskwie, przypuszczalnie z Polską, jako autonomiczną częścią składową tego tworu.

Ostatni krewny Hitlera

magda — Wed, 31 Oct 2018 21:16:21 +0000

Dobrze ukryty, nieujawniający swego pochodzenia, żyjący spokojnie w Stanach Zjednoczonych ostatni krewny Hitlera w końcu zdecydował się na publiczną wypowiedź. Z wiadomych względów przez te wszystkie lata trzej bracia, synowie bratanka Fuhrera, Williama, mieszkają na Long Island, gdzie wiodą spokojne życie. Do tej pory zgodnie odmawiali udzielania jakichkolwiek wywiadów reporterom, którym udało się ich znaleźć. Jako pierwszy wyłamał się z tej zmowy Aleksander, najstarszy z nich.
Reporterzy „The Bild”, niemieckiej gazety postanowili znaleźć ostatnich żyjących krewnych wodza III Rzeszy. Pomogła im w tym książka reportera Davida Gardnera, która ukazała się ponad 20 lat temu. Reporter wyznał w niej, że gdzieś wśród nas żyją ostatni krewniacy zbrodniarza. Temat jednak został ucięty i nikt nie chciał go pogłębiać. Aż do dziś.
Reporterzy Bilda odnaleźli krewniaków i chcieli z nimi przeprowadzić wywiad. Rozmowny i to w niewielkim stopniu, okazał się najstarszy z trzech braci, który na krótko pozwolił sobie na wywiad. Okazało się, że znienawidzony przez Hitlera bratanek Wiliam, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w latach 30-stych. Tu zaciągnął się do marynarki wojennej, gdzie walczył przeciwko siłom Rzeszy. Adolf Hitler zwykł mówić o nim jako o zdrajcy. Aby życie po wojnie było bardziej znośne, Wiliam przyjął obywatelstwo amerykańskie oraz zmienił nazwisko, by uniknąć dodatkowych kłopotów. Chciał także zaoszczędzić prześladowań i cierpienia swoim trzem synom. Dzięki temu wszyscy wiedli w miarę spokojne życie.
Reporterzy zapytali Aleksandra o tajemniczy pakt, który ponoć trzej bracia zawiązali między sobą. Chodzi o to, żeby nie powtórzyła się historia sprzed wielu lat, mężczyźni postanowili nigdy nie mieć dzieci, a szczególnie męskiego potomka. Tak też się stało – żaden się nie ożenił i nie mają dzieci.
Reporterzy zapytali Aleksandra także o sprawy bieżące. Mężczyzna jest w wieku przed siedemdziesiątką, więc na polityce się już wielokrotnie zawiódł. Okazało się, że jest przeciwnikiem obecnego prezydenta USA, Donalda Trumpa, którego uważa za nieodpowiednią osobę na tym stanowisku. Zapytany o politykę Niemiec, odparł, że podziwia Angelę Merkel i jest jej zwolennikiem. Okazało się także, że wszyscy bracia są republikanami. Aleksander nie opuścił żadnych wyborów.
Zniknięcie z życia publicznego, a już zwłaszcza politycznego, było jedynym słusznym rchem ze strony krewniaków Hitlera. Mając na względzie nienawiść nazistów do Wiliama oraz jego najbliższych, a także kult, jaki roztoczył się nad grobem rodziców Hitlera, należało usunąć się z widoku. Ad vocem, grób rodziców Hitlera został usunięty z uwagi właśnie na rosnący kult Fuhrera III Rzeszy.